Op 20 december 1943 vertrok Halifax III HX270 TL-M van 35 Squadron rond 17.30 u vanop de basis RAF Graveley voor een bombardementsmissie naar Frankfurt. 35 Squadron was een van de vijf squadrons die in augustus 1942 aan de wieg stonden van de Pathfinder Force. Deze eenheden moesten het doelwit markeren zodat de bommenrichters van de hoofdmacht dit gemakkelijker konden identificeren. De vlucht verliep echter niet zoals voorzien want de H2S-grondscanning radar viel uit waardoor ze hun doelmarkeerders niet konden droppen. Ze droppen echter hun bommen boven het doelwit en vatten de terugvlucht aan. In de Belgisch-Duitse grensstreek vatte een motor om een onbekende reden vuur. Het vuur verspreidde zich snel over het volledige vliegtuig en er was geen andere optie meer dan uitspringen. De Halifax crashte uiteindelijk rond 20.30 u in een weide te Wellen, dicht bij de grens met Alken.
Twee van de zeven bemanningsleden kwamen bij de crash om het leven: de piloot F/L James H. Wright DFC RNZAF en boordschutter P/O Thomas A. Robson DFC RNZAF. Een derde bemanningslid, F/L Sydney C.R. Mackie DFC RNZAF, werd enkele dagen later gevonden ergens in een veld: zijn valscherm was niet opengegaan. Ze werden aanvankelijk begraven op de begraafplaats voor geallieerde piloten en bemanningsleden op het vliegveld van Brustem. Op 25 maart 1947 werden ze herbegraven op het Heverlee War Cemetery waar ze rusten in een gezamenlijk graf.
De vier anderen, boordwerktuigkundige F/S William McG. Sinclair, bommenrichter P/O Harold Matthews, radio-operator F/S William R.J. Dingle DFM en boordschutter Sgt Winston Barrington, konden aanvankelijk uit handen van de bezetter blijven, de ene al wat langer dan de andere, maar werden uiteindelijk toch krijgsgevangen gemaakt. Het verhaal van boordschutter Sgt Barrington is bijzonder want toen hij in een krijgsgevangenkamp in Duitsland verbleef, kreeg hij in 1944 het gezelschap van zijn moeder. Moeder en zoon woonden een tijd in Duitsland maar Winston Barrington keerde in 1938 terug naar Groot-Brittannië. In 1940 verbleef moeder Barrington nog steeds in Duitsland waar ze te maken kreeg met appendix-problemen waarna ze onderdook bij vrienden. Ze werd een tijdje gevangengenomen maar kon ontsnappen. Uiteindelijk kon haar zoon haar contacteren via een Duitse bewaker waarmee hij bevriend raakte. Eind 1944 werd ze Stalag IVB binnengesmokkeld en herenigd met haar zoon. Ze verbleef er vijf maanden lang zonder ontdekt te worden. In april 1945 werd het kamp bevrijd door de Soviets.
In de covid-19 periode startten metaaldetectoristen Hans Loix en Bart Smets een zoektocht naar gecrashte vliegtuigen in Haspengouw. Terwijl ze naar een andere crashlocatie zochten, ontdekten ze in 2020 toevallig de plaats waar Halifax HX270 neerkwam. Daarna konden ze ook contact leggen met familieleden van de bemanningsleden. In september 2023 kwamen Robyn Pickerill, haar echtgenoot Don en hun neef David Williams, in Wellen op bezoek. Robyn Pickerill is de dochter van de broer van F/L Sydney Mackie. Haar vader was vijftien jaar oud toen het nieuws kwam dat zijn broer gesneuveld was.
Dit bezoek bracht blijkbaar nog meer in beweging want bij de plaats van de crash werd op 18 augustus 2026 een gedenkteken onthuld voor de bemanning van Halifax HX270. De eigenaar van de weide stond een hoekje af waarop het gedenkteken geplaatst werd. De gemeente Wellen zorgde ervoor dat het hoekje netjes ingericht werd. Bij de inhuldiging waren Robyn en Don Pickerill weerom present.
Op de website van de gemeente Wellen kan u een korte historiek vinden van deze crash (in het Nederlands en het Engels):
Het verhaal van Sgt Winston Barrington en zijn moeder kan u hier nalezen:
https://35squadron.wordpress.com/2017/07/12/halifax-hx270-20121943/
