Kort na de onafhankelijkheid van Belgisch Congo, op 1 juli 1960, braken rellen uit en de Congolezen keerden zich tegen de Belgen en andere blanke kolonialen. Daarom zette de Belgische regering een militaire interventie op en in allerijl werden troepen en vliegtuigen naar Congo gezonden. O.a. de 3e Marscompagnie VVE (Vliegveld Verdedigings Eenheden), samengesteld uit dienstplichtigen met hun omkadering van de basissen Brustem en Kleine Brogel, werd op 17 juli 1960 met twee Douglas DC-6en van Sabena naar Usumbura (tegenwoordig Bujumbura in Burundi) gevlogen. Op 19 juli werden 40 manschappen, voornamelijk dienstplichtigen van de 10e Wing Jachtbommenwerpers van Kleine Brogel, met de C-119 CP36 van Usumbura naar Bunia gebracht. 20 anderen zouden met een DC-3 volgen. De C-119 heeft zijn bestemming echter nooit bereikt: hij vloog omstreeks 13.45 u tegen een bergflank in Sake-Masisi en vloog in brand. De vijf bemanningsleden overleefden de klap niet en bij de 40 VVE’ers waren er slechts vier die het uiteindelijk zouden overleven.
Soldaat Joannes ‘Jan’ Cornelius Paul Daems, geboren te Berchem op 19 mei 1941 was een van de dodelijke slachtoffers. Hij rust op de begraafplaats van Genk, helemaal achteraan in rij H4, graf 14.
Op het graf is een klein embleem met Belgische vlag aangebracht wat zou kunnen geïnterpreteerd worden dat het graf ‘beschermd’ is. Uit een parlementaire vraag in het Vlaams Parlement (vraag 183 van 15 februari 2021) blijkt echter dat: ‘Op grond van het Onroerend Erfgoeddecreet genieten drieëntwintig militaire ereperken en twaalf ‘groepen’ van heldenhuldezerken in Vlaanderen een bescherming als monument, stads- of dorpsgezicht of landschap’. Individuele graven zijn dus niet beschermd maar ‘het college van burgemeester en schepenen (kan) eveneens beslissen dat bepaalde graven van militairen, oud-strijders, … op de lijst van graven met lokaal historisch belang worden geplaatst die als kleine onroerende erfgoedelementen kunnen worden beschouwd’. Elke gemeente kan dus zelf bepalen wat er met de graven van gesneuvelden, oud-strijders en militairen ‘overleden in bevolen dienst’ in de nabije of verre toekomst zal gebeuren. De Belgische vlag op een grafzerk betekent dus helaas geenszins dat een graf beschermd is. Alleen graven op militaire ereperken genieten een zekere mate van bescherming.
