Sint-Truiden, 21 februari 2026. Ernest Demuyter was jarenlang het boegbeeld van het Belgische ballonvaren. Hij won zesmaal de Gordon Bennett Trophy en zorgde ervoor dat deze trofee in 1924, na zijn derde opeenvolgende zege, definitief aan België toegekend werd. In de periode tussen de twee wereldoorlogen was hij een bekende Belg zoals nu Eddy Merckx. We brengen hier een overzicht van zijn carrière als ballonvaarder met de klemtoon op de Gordon Bennett Trophy.
Voor en tijdens de Eerste Wereldoorlog
Ernest Antoine Joseph Paul Demuyter werd geboren te Gent op 26 maart 1893. In zijn jeugd woonde hij lang in Griekenland waar zijn vader werkte bij ‘L’Expansion économique de la Belgique’, waarschijnlijk een overheidsdienst. Tijdens een vakantie keerde hij terug naar België aan boord van een vrachtschip via Gibraltar naar Antwerpen, een zeereis van achttien dagen. De kans is groot dat daar ook zijn goesting voor luchtreizen werd geboren.
Tijdens de internationale wedstrijd voor gasballons op de site van de Halfeeuwfeestpaleizen (Jubelpark) in Brussel op 15 september 1907 kreeg de veertienjarige Ernest Demuyter de gelegenheid om alle werkzaamheden voor de opstijging van een ballon te bekijken. Tegen de avond, wanneer het talrijk opgekomen publiek al grotendeels naar huis was, kon hij nog dichterbij komen en mocht hij een handje toesteken bij het opstijgen van de Franse ballon ‘L’Equateur’ gevlogen door Leprince. En bij zijn terugreis ‘s nachts, terwijl hij op zijn treinaansluiting naar Oostende wachtte in Brugge, haalde hij zijn kaarten boven en probeerde in te schatten waar de ballons zouden landen. Enige tijd later maakt hij kennis met Léon Gheude, een bekende Belgische ballonvaarder, en hielp bij verschillende van zijn opstijgingen. 1908 was het jaar van zijn eerste ballonvlucht: Léon Gheude nam hem mee voor een korte vlucht van een ‘rallye ballon’ met vertrek te Eeklo op 30 augustus 1908. Een ‘rallye ballon’ was een heel populaire bezigheid, ook na de Tweede Wereldoorlog: een ballon steeg op en werd gevolgd door (vooraf ingeschreven) fietsers, motorfietsers en/of automobilisten en diegene die het eerst bij de gelande ballon kwam, won een prijs.
Twee jaar later, op 21 augustus 1910, ter gelegenheid van een ballonwedstrijd met start op het Kiel in Antwerpen, hoopte hij zijn brevet van ballonvaarder te behalen met een vlucht alleen aan boord. Maar niemand wou hem een ballon verhuren zonder brevet. Uiteindelijk kon hij een kleine, oude gasballon huren van een kermisreiziger, de ballon was niet in allerbeste staat. In het zicht van Eindhoven besloot Demuyter te landen en dat liep niet van een leien dakje: zijn ballon liep slechts langzaam leeg en hij werd bijna twee kilometer meegesleurd door de wind. Om zijn ballonvaardersbrevet te behalen moest hij ook nog een tweede, nachtelijke opstijging maken. Met een gehuurde ballon maakte hij zijn tweede vlucht waarvoor geen precieze datum gekend is en zette hem aan de grond in Frankrijk. Zijn carrière als ballonvaarder kon beginnen. Op 15 oktober 1911 nam hij deel aan zijn eerste wedstrijd.
Een brevet als ballonvaarder was blijkbaar nog niet genoeg, hij behaalde ook zijn brevet als vliegtuigbestuurder. Hij begon aan zijn opleiding bij een niet nader gespecifieerde vliegschool maar van vliegen kwam daar niet veel in huis. Bij de vliegschool van de Brouckère te Genk behaalde hij op 30 juli 1912 het Belgisch vliegbrevet nummer 57. Daarna verhuisde hij naar eigen zeggen van Genk naar Sint-Job-in-‘t-Goor waar hij meewerkte aan de opleiding van de leerling-piloten maar we vonden in de kranten van die tijd geen verwijzing naar zijn activiteit daar.
Op 22 september 1912 nam hij voor de eerste maal deel aan een belangrijke afstandswedstrijd voor gasballons, de Grand Prix des Sphériques de l’Aéro-Club de France. Hij was bij deze gelegenheid vergezeld van een andere Belgische ballonvaarder, Alexander Veenstra. De start was te Saint-Cloud (Parijs). Bijna hadden ze een kruis kunnen maken over een goede uitslag toen hun sleeptouw ergens aan een boomkruin bleef haperen en de ballon zo tot vlak boven een treinspoor kwam te hangen. Met een naderende trein enkele honderden meters verwijderd van de ballon, slaagden de twee ballonvaarders erin met een uiterste inspanning het touw los te trekken. De landing gebeurde op enkele meters van de zee, op de Bretoense kust ten zuiden van Vannes. Met deze vlucht behaalde hij de tweede plaats in deze wedstrijd.
Demuyter nam voor de Eerste Wereldoorlog tweemaal deel aan de prestigieuze Gordon Bennett Trophy. De Gordon Bennett Trophy kende veel gezichten met een wedstrijd voor auto’s (1900 tot 1905), voor vliegtuigen (1909-1920) en de afstandswedstrijd voor gasballons (vanaf 1906). De winnaars ontvingen een trofee die ter beschikking gesteld was door de Amerikaanse krantenmagnaat James Gordon Bennett Jr. Het land dat de wedstrijd driemaal na elkaar won, mocht de trofee definitief behouden.
Een maand na zijn deelname aan de wedstrijd in Parijs, stond Demuyter op 27 oktober 1912 in Stuttgart voor de eerste maal aan de start van de Gordon Bennett Trophy. Hij behaalde er de negende plaats met een vlucht van 1.182 kilometer. Ook in 1913 stond hij aan de start van deze wedstrijd, ditmaal met vertrek vanuit Parijs op 12 oktober met een zevende plaats als resultaat. Op dat moment had hij al een grote interesse in meteorologie en in de daaropvolgende jaren zou hij die nog verder ontwikkelen, wat hem goed van pas kwam bij zijn latere deelnames.
Bij de Duitse inval op 4 augustus 1914 kwam Demuyter bij een ballonsectie van de forten van Luik terecht, daarna als waarnemer bij de Compagnie des Aviateurs. Zijn militaire carrière is allesbehalve orthodox te noemen: twee vluchten als waarnemer met Lt Jacquet maar volgens deze laatste was hij bang. Nadat het 2e Smaldeel van Demuyter zich op 24 augustus terugtrok van Namur naar Maubeuge, Frankrijk, verdween hij om in september terug op te duiken in Wilrijk. Hij diende kort bij een afdeling gepantserde auto’s maar verdween weer in oktober 1914 om pas in 1916 terug boven water te komen. Hij zou al die tijd in Parijs verbleven hebben. Toch een vreemde gang van zaken want er waren er die voor minder voor de krijgsraad verschenen. Ergens midden 1917 werd hij met verlof gestuurd en meldde hij zich bij de Franse Marine. Daar diende hij als stuurman en navigator aan boord van het luchtschip VZ.5, de vroegere Belgique III. Op 15 januari 1919 maakte hij een ballonvaart met vijf leerlingen van de Franse Marine van Rochefort-sur-Mer naar Liège. Hij werd gedemobiliseerd op 30 september 1919.
Demuyter wint de eerste Gordon Bennett Trophy
Als opwarmertje voor de eerste naoorlogse Gordon Bennett Trophy, nam Demuyter op 18 juli 1920 deel aan de ballonwedstrijd van de Vliegweek van de Olympische Spelen van Antwerpen. Doel van de wedstrijd was om zo dicht mogelijk te landen bij een vooraf door de ballonvaarder zelf bepaalde plaats op 30 km van de startplaats. Ballonvaarders uit Italië, Frankrijk en België namen eraan deel; voor België waren dat, naast Ernest Demuyter, Capt Dewandre, Capt Georges, Lt Mathieu Labrousse, Liefmans, Adj Scutenaire, Van Someren en Lt Van Santbergen. De winst ging naar een Italiaan, Demuyter werd elfde.
De 9e jaarlijkse Gordon Bennett Trophy ging van start in Birmingham, Alabama, Verenigde Staten, op 23 oktober 1920. Ernest Demuyter was vergezeld van Lt Mathieu Labrousse. Voor de start had hij aan de Militaire Attaché bij de Belgische ambassade in de Verenigde Staten gevraagd een telegram te versturen naar België met de boodschap dat hij zou landen ten oosten van het gebied der Grote Meren. Zijn meteorologische kennis had hem niet in de steek gelaten want hij won voor de eerste maal de wedstrijd door te landen op North Hero Island, Lake Champlain, pal in de regio die hij had voorspeld, na een vlucht van 40 uren en 15 minuten en een afgelegde afstand van 1.769 km in rechte lijn.
In 1921 vertrok de Gordon Bennett Trophy in België, het winnende land van de vorige editie nam de organisatie van de volgende wedstrijd voor zijn rekening. Op 18 september 1921 gingen 14 ballons van start van het terrein aan Solbosch waar nu o.a. de hoofdcampus van de Université Libre de Bruxelles gevestigd is. Maar bij het opstijgen ging het mis: een van de talrijk ingeschakelde soldaten die hielpen bij het klaarmaken en opstijgen van de ballons, vergat bij de ‘lachez-tout’ de ballonmand los te laten. Deze onverwachte passagier zorgde voor een extra gewicht en was de reden waarom Demuyter en Veenstra dat jaar niet verder kwamen dan een twaalfde plaats, het slechtste resultaat op zijn achttien deelnames. De tweede Belgische deelnemer, Lt Labrousse, vergezeld van Lt Pinget, eindigde op de tiende plaats.
We focussen hier verder op de deelnames van Ernest Demuyter aan de Gordon Bennett Trophy maar hij nam in de daaropvolgende jaren ook regelmatig deel aan andere wedstrijden zoals de Grand Prix de l’Aéro-Club de France en de Coupe Aumont-Thiéville. Deze wedstrijd was in 1914 in het leven geroepen als herinnering aan Jacques Aumont-Thiéville en vier Franse officieren, omgekomen bij een ongeval met een ballon op 17 april 1913. Demuyter won meteen de eerste editie van deze wedstrijd en zou dat later nog enkele keren herhalen.
De Gordon Bennett wedstrijd van 1922 ging van start in Genève op 6 augustus. Met Veenstra als hulp, kwam Demuyter na een vlucht van 25 uur en 49 minuten en een afgelegde afstand van 1.372 km neer midden in een bos bij Ocnita, Roemenië. Demuyter ondernam daarna een voettocht van vele uren door de sneeuw, op zoek naar hulp om de ballon te recupereren. Maar daar liep het mis want een vallende boom brak het touw waarmee de ballon vastgemaakt was en deze steeg opnieuw ten hemel, onbemand deze maal. Hij werd later teruggevonden op de Bulgaars-Roemeense grens ten zuiden van Boekarest. Maar hij had wel voor de tweede maal de Gordon Bennett Trophy gewonnen.
De Gordon Bennett wedstrijd van 1923 ging opnieuw van start in Brussel. Demuyter nam Léon Coeckelbergh mee als hulp. Alexander Veenstra, de assistent van vorig jaar, nam zelf deel aan de wedstrijd met Philippe Quersin als assistent. Er was nog een derde Belgisch team met Lt Mathieu Labrousse en Cdt Dewandre. De ballons vertrokken vanaf de Solbosch op 23 september 1923. Maar bij de start voltrok zich een drama: terwijl de voorbereidingen tot de start onder een schitterende zon plaatsvonden, brak kort voor het opstijgen van de eerste ballons een verschrikkelijk onweer los met regen, hagel en bliksem. De drie Italiaanse teams en het Poolse team besloten wijselijk om niet op te stijgen. Bij het opstijgen raakte de eerste Amerikaanse ballon de Belgische van Lt Labrousse waardoor de enveloppe van deze laatste scheurde en hij niet kon opstijgen. De tweede Amerikaanse ballon was blijkbaar te vol met gas en barstte nog aan de grond uit elkaar. Kort na het opstijgen werden zowel een Spaanse, Zwitserse als een Amerikaanse ballon door de bliksem getroffen met als resultaat vijf doden en een zwaargekwetste. In deze apocalyptische omstandigheden slaagden zowel Demuyter als Veenstra erin om te startten en ze behaalden de eerste en tweede plaats met respectievelijk 1.155 en 1.005 afgelegde kilometers. Demuyter kwam aan de grond in Sköllersta, ten zuiden van Örebro in Zweden.
De krant L’Etoile belge sponsorde een nieuwe ballon voor deelname aan de Gordon Bennett Trophy van 1924 door Ernest Demuyter. Op maandag 2 juni 1924 werd de O-BBEF officieel overhandigd te Koekelberg, waar SABCA een ballonwerkplaats had. Op 15 juni 1924 vertrokken 17 gasballons vanaf het plein aan de Solbosch. De wind voerde Demuyter en zijn compagnon Coeckelbergh in een wijde boog over Frankrijk (Charleroi, Chimay, Reims, Parijs) om in Malleville (tussen Fécamp en Dieppe) aan de overtocht van het Kanaal te beginnen. Na 43 u en 16 min in de lucht, landde hij op de Schotse kust te Saint Abbs Head. Hij had in vogelvlucht vanuit Brussel 714 km afgelegd maar in realiteit had hij waarschijnlijk bijna dubbel zoveel kilometers gevaren. De wind speelde ook de andere Belgische deelnemers Veenstra en Quersin parten: vertrokken in oostelijke richting kwamen ze boven het Rijnland om dan door de wind naar het westen gevoerd te worden met een landing te Leffinge bij Middelkerke. Met slechts 112 km in vogelvlucht kwamen ze niet verder dan de zeventiende en laatste plaats. De andere Belgische deelnemers, Lt Mathieu Labrousse en Cdt Dewandre werden twaalfde met 207 km en een landing bij Saint-Gengoulph (bij Château-Thierry).
De tweede Gordon Bennett Trophy
Met zijn derde opeenvolgende zege werd de trofee definitief aan België toegekend. Je kan hem nog steeds bewonderen in de luchtvaartafdeling van het Koninklijk Museum van het Leger en de Krijgsgeschiedenis in Brussel. Ernest Demuyter werd bij zijn terugkeer naar België uitbundig ontvangen en nadien volgde er nog een ronde van België met huldigingen in vele steden.
De Belgische Aeroclub besloot een nieuwe trofee te laten vervaardigen zodat de wedstrijd ook de volgende jaren kon betwist worden. Zoals de voorgaande jaren vertrokken de ballons vanop de Solbosch op 7 juni 1925. De Belgische deelnemers waren dezelfde als de vorige jaren, namelijk Demuyter en Coeckelbergh, Veenstra en Quersin en de militairen Labrousse en Dewandre. Ditmaal trokken Veenstra en Quersin aan het langste eind: ze landden op Cabo Finisterre, een landtong ten westen van Santiago de Compostella, het uiterst westelijke punt van Spanje. Ze hadden een afstand van 1.345 km afgelegd. Demuyter werd tweede met ‘slechts’ 681 km, hij landde bij Quimper in Bretagne. Mathieu Labrousse en Dewandre werden zesde met 472 km.
De eerste plaats van Veenstra werd achteraf nog betwist want na de landing op land kwam zijn ballon alsnog in het water terecht met de twee inzittenden er nog in. Ze dreven een vijftal uren op het water alvorens door een kustvaarder opgepikt te worden. Het reglement van de wedstrijd stipuleerde dat elke concurrent die een landing op zee maakte en/of de hulp van een schip nodig had, gediskwalificeerd werd. De Amerikaan Ward T. van Orman die dat jaar aan het einde van zijn vlucht boven zee kwam en kon landen op de brug van een schip, werd niet in de uitslag opgenomen. In La Conquête de l’Air van oktober 1925 lezen we dat er een klacht van Demuyter was toegekomen bij de Commissie ballonvaren van de Belgische Aeroclub. De klacht zou onderzocht worden maar de resultaten van dit onderzoek kennen we niet. In datzelfde nummer lezen we ook dat bij het directiecomité van de Aeroclub ook een klacht was toegekomen van Veenstra en Quersin. Als gevolg van deze klacht werd Ernest Demuyter als lid van de Sportcommisie ballonvaren uit zijn functie ontheven omdat hij naar Spanje gereisd was na de homologatie van de resultaten van de wedstrijd ‘zonder zijn collega-commissieleden op de hoogte gebracht te hebben van zijn twijfels’. Erger verging het echter Léon Gheude, die eveneens naar Spanje reisde (misschien samen met Demuyter) om ter plaatse een onderzoek te doen naar de landing van Veenstra en Quersin en zijn twijfels in niet mis te verstane bewoordingen formuleerde in een brief gericht aan de Belgische Aeroclub. Als sanctie werd hij geschrapt als lid van de Aeroclub.
Ook in de volgende jaren nam Demuyter deel aan de Gordon Bennett Trophy maar misschien was de heisa rond de eerste plaats van het jaar voordien in zijn hoofd gekropen? Of was het een decompressie na een intense periode met vier zeges op zes deelnames? In zijn tweede boek schrijft hij over de wedstrijd van 1929: ‘Je ne me sens pas très enthousiaste’. In elk geval waren de resultaten niet altijd even schitterend: 1926 derde, 1927 zesde, 1928 geen deelname wegens ziekte, 1929 vierde, 1930 tweede, 1931 geen wedstrijd, 1932 tiende, 1933 geen deelname, 1934 en 1935 derde.
Toch weer competitief!
Maar in 1936 vond hij blijkbaar een tweede adem: de start was in Warschau, Polen, op 30 augustus 1936. Demuyter was vergezeld van Pierre Hoffmans, een jonge radiotelegrafist van Sabena die de draadloze ontvanger moest bedienen. Hoffmans had hem ook tijdens de wedstrijd van 1935 vergezeld maar Demuyter vermeld in zijn boek niet of hij toen al over een draadloze ontvanger aan boord van zijn ballon beschikte. Uit zijn memoires is ook niet op te maken dat ze veel gebruik maakten van dit nieuwe communicatiemiddel. Voor de draadloze telegrafie nam men een postduiven aan boord om informatie aan de thuisbasis te bezorgen. Na enkele matige resultaten knoopte hij weer aan bij het succes van de eerste jaren met een vlucht van 46 u en 24 min en 1.715 km. Op 10 december 1936 ontving hij de Nationale Trofee van Sportverdienste.
Door zijn winst kwam de start van de Gordon-Bennett Trophy terug naar België, er werd gekozen voor een start vanaf de Heizel te Brussel op 20 juni 1937. Er stonden opnieuw drie Belgische teams aan de start: naast Demuyter en Hoffmans waren dat Philippe Quersin en Martial Van Schelle en Capt Joseph Thonnard en Lt Dubreucq. Na zijn overwinning in de wedstrijd van 1936 had Demuyter de wil teruggevonden om tot het uiterste te gaan. Na een vlucht van 46 uren en 1396 kilometers kwam hij aan de grond in Tukumo, ten westen van de hoofdstad Riga van Letland. Hij klopte daarmee nipt het Poolse team dat 1364 km had afgelegd.
Zijn laatste effectieve deelname aan een Gordon Bennett wedstrijd had plaats op 11 september 1938 met start te Luik vanaf het tentoonstellingspark bij de Pont Atlas waar in 1939 ‘L’Exposition internationale de la technique de l’eau’ zou plaatsvinden. Demuyter twijfelde aan zijn deelname want zijn zoon was ziek maar hij stond uiteindelijk toch aan de start. Hij was opnieuw vergezeld van Pierre Hoffmans, de andere Belgische deelnemers waren Capt Joseph Thonnard en Lt Vander Schueren en Quersin en Van Schelle. Demuyter beschikte over een nieuwe ballon gebouwd door Stassart, met registratie OO-BFX. Hij vloog via Oostenrijk en Hongarije naar Roemenië waar hij zijn ballon aan de grond zette aan de voet van de Karpaten. Na een vlucht van 31 u 35 min en 1.336 km kwamen ze uit op een zesde plaats. Capt Thonnard en Lt Vander Schueren plaatsten zich als tweede met 1.463 km na het winnende Poolse team met 1.692 km. Quersin en Van Schelle werden zevende.
Van 8 tot 23 juli 1939 had in de hallen van de Halfeeuwfeestpaleizen aan het Jubelpark het ‘2e Salon de l’Aéronautique’ plaats. Parallel met dit salon had een tentoonstelling plaats over de Gordon Bennett deelnames van Ernest Demuyter. Men kon er allerlei voorwerpen, instrumenten, kaarten en documenten bekijken en in het midden van de hal was zijn ballon ‘Belgica’ half opgeblazen. Op de laatste dag van de tentoonstelling haalde Demuyter zijn ballon buiten en maakte samen met Pierre Hoffmans en M. Deflas een vlucht die hen tot aan de Dollard baai in het noorden van Nederland bracht, net onder de Duitse haven van Emden. Hij besefte waarschijnlijk niet dat het zijn laatste ballonvlucht was.
De wedstrijd van 1939 zou van start gaan te Lwow, Polen (tegenwoordig Lviv in Ukraine), op 3 september 1939. Alle teams en ballons waren ter plaatse toen Duitsland op 1 september 1939 Polen binnenviel. Demuyter vertrouwde zijn ballon toe aan de Poolse Luchtmacht maar uiteraard zag hij hem nooit meer terug.
De Belgica-ballons
Elke ballon waarmee Demuyter deelnam aan de Gordon Bennett wedstrijden kreeg de naam Belgica. De inspiratie kwam van de gelijknamige schip waarmee Adrien de Gerlache in 1898-1899 dertien maanden vastzat in het pakijs van de Zuidpool. We vonden weinig details over de ballons die Ernest Demuyter gebruikte bij zijn verschillende deelnames aan de Gordon Bennett wedstrijden. De ballons van 1920 tot 1923 kennen we helemaal niet. In 1924 kreeg hij O-BBEF ter beschikking maar in 1925 zouden Quersin en Veenstra met deze ballon gevlogen hebben. En voor 1925 tot 1933 hebben we ook geen informatie over de gebruikte ballons. De enige ballon ooit ingeschreven op naam van Ernest Demuyter was de Van den Bemden 2.200m³ OO-BEW uit 1933 maar heeft hij met deze ooit deelgenomen aan de Gordon Bennett Trophy? Vanaf 1934 gebruikte hij een andere Van den Bemden 2.200m³, de OO-BFM van de Cercle Belgica asbl. Bij zijn laatste deelnames in 1938 en 1939 gebruikte hij de Stassart 2.285m³ OO-BFX.
Na de Gordon Bennett wedstrijden
Ernest Demuyter stond in 1937 mee aan de wieg van Les Vieilles Tiges Belge asbl. Bij die gelegenheid werd hij gekwalificeerd als ‘aéronaut, exportateur’, dus ballonvaarder en exporthandelaar. Wat dit laatste precies inhield, hebben we niet kunnen achterhalen. In 1938 werd hij verkozen tot gemeenteraadslid van Brussel en een jaar later kwam hij als volksvertegenwoordiger voor de liberale partij PLP in het parlement. Tijdens de Tweede Wereldoorlog was hij actief in het verzet; hij maakte deel uit van de inlichtingendienst Tegal. Hij werd gearresteerd door de Duitsers op 20 december 1943 en ter dood veroordeeld op 27 augustus 1944. Dat was kort voor de bevrijding en het vonnis werd niet onmiddellijk voltrokken. Hij werd op een trein gezet richting Duitsland, de fameuze ‘spooktrein’ die door acties van de spoormannen zodanig vertraagd werd dat hij nooit België verliet. Aan boord waren ongeveer 1.500, voornamelijk politieke, gevangenen maar ook enkele geallieerde piloten en bemanningsleden.
Na de Tweede Wereldoorlog is Demuyter nooit meer in een ballonmand gestapt. In zijn tweede boek schreef hij dat een korte vlucht hem niet aantrekkelijk leek: ‘Pour ne pas être déçu, il me faudrait partir loin, très loin, traverser un continent comme par le passé, …’. Pogingen om in de jaren na de oorlog de Gordon Bennett Trophy te laten herleven, liepen op niets uit.
Op 5 februari 1963 werd Ernest Demuyter vanuit het parlement naar het ziekenhuis van Elsene gebracht met een hersenbloeding. Hij overleed in het ziekenhuis op 7 februari 1963. Hij werd begraven op 12 februari 1963 in het familiegraf op de begraafplaats van Brussel te Evere (perk 4, rij 32). Zie databank: www.hangarflying.eu/erfgoedsites/graf-van-ballonvaarder-ernest-demuyter/
Anno 2026 staat Demuyter met zes overwinningen nog steeds op de derde plaats van de lijst met de all-time winnaars van de Gordon Bennett Trophy met op één Vincent Leys (Frankrijk, negen overwinningen) en op twee Josef Starkbaum (Oostenrijk, zeven overwinningen) en gelijk met Gerd Scholz (Oostenrijk, zes overwinningen). Demuyter en de Amerikaan van Orman behaalden hun overwinningen in het interbellum, de acht andere winnaars in deze top tien behaalden hun overwinningen nadat de Gordon Bennett Trophy in 1983 terug van start ging. Met achttien deelnames staat Demuyter ook nog steeds in de top tien van de meeste deelnames aan de wedstrijd.
Vanaf 1983 werd de wedstrijd opnieuw jaarlijks ingericht en driemaal won een Belgisch team: in 1999 (Albuquerque, USA) en 2006 (Waasmunster, België) wonnen Philippe De Cock en Ronny Van Havere, in 2005 (Albuquerque, USA) wonnen Bob Berben en Benoît Simeons.
Bronnen:
Na zijn winst in 1924 schreef Demuyter een eerste boek over zijn deelnames aan de wedstrijd: La navigation aérienne et les Randonnées Victorieuses du Belgica (Editions de l’Expansion Belge vers le Levant, 1925).
In 1961 verscheen een tweede boek van zijn hand, kortweg genaamd Belgica (Editions France-Empire) dat het verhaal van zijn deelnames verder beschrijft tot aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog. We maakten vooral gebruik van dit laatste boek.
The Belgian Air Service in the First World War door Walter Pieters, Aeronaut Books, 2010
De krantendatabank van de Koninklijke Bibliotheek (https://www.belgicapress.be/index.php)
De Gordon Bennett website van de Fédération Aéronautique Internationale – FAI (https://legends.gordonbennett.aero/)
