Grimbergen, 21 april 2018. Na afloop van het jaarlijkse banket van de Vieilles Tiges de l’Aviation Belge, heeft Piet Van Riet mij het boek gesigneerd waarvan hij zowel de auteur als de uitgever is; het is zojuist verschenen en de titel ervan geeft de narratieve inhoud perfect weer.
Onmiddellijk ondergedompeld in de zeer boeiende lectuur, want de auteur Piet Van Riet is een geboren verteller, ontdekken we hele delen van de recente (en iets minder recente) geschiedenis van de Belgische militaire en vooral civiele luchtvaart. Dit aangename – en zelfs zeer aangename – boek om te lezen wemelt van verhalen, anekdotes, situaties en gebeurtenissen die over het algemeen lichtvoetig maar soms tragisch zijn: het is het leven van een vliegenier dat de auteur met veel vakkundigheid beschrijft. Geen enkel behandeld onderwerp is onbeduidend, maar alles wat wordt verteld, kort of uitgebreid, getuigt van de fabelachtige carrière van Piet Van Riet, die op briljante wijze wordt weergegeven doorheen de pagina’s.
Dit boek met een zeer dichte inhoud schetst een opmerkelijk en zorgvuldig gedocumenteerd beeld van de opleiding van jonge Belgische piloten in opleiding die naar Amerika werden gestuurd, naar de vliegscholen van de U.S.A.F. Deze periode, al bij al vrij recent, is relatief weinig gedocumenteerd en het is niet de minste verdienste van Piet Van Riet om ons die in zijn boek te laten ontdekken. Van februari 1952 tot november 1955 behaalden 382 van hen hun “silver wings” in de VS. Piet Van Riet behoorde tot de eerste lichting jonge Belgen die begin juni 1951 naar het nieuwe continent werden gestuurd… en als de scherpe waarnemer die hij is, geeft hij ons hier een zeer interessant en gedetailleerd verslag van hun eerste stappen naar het vliegen.
Nadat hij in november 1952 naar de 2e wing van de Luchtmacht in Florennes was overgeplaatst, werd hij ingedeeld bij het 1ste squadron, waarvan het devies “Nemo me impune lacessit” is en niet “Qui s’y frotte s’y pique” (wie zich eraan waagt, brandt zich), wat het devies was van het 3de squadron en dat hij op pagina 34 ten onrechte aan het 1ste toeschrijft. Uit precisieoverwegingen (of spottermania) merken we op dat de foto op pagina 33 een Douglas C-124 Globemaster II toont, ten onrechte geïdentificeerd als Convair B-36/X-99 Peacemaker. Dit zijn kleine onvolkomenheden die een auteur kan overkomen en die geenszins afbreuk doen aan de grote informatieve en documentaire waarde van het werk.
De militaire carrière van Piet Van Riet was relatief kort aangezien hij op 1 maart 1955 de Luchtmacht verliet om enkele dagen later bij de SABENA te beginnen. Hij begon zo aan wat een lange en mooie carrière als lijnvlieger zou blijken te zijn, gespreid over drieëndertig jaar!
Natuurlijk is niets “uit de lucht komen vallen” en heeft Piet Van Riet zich moeten toeleggen op het volgen van de cursussen van de Burgerluchtvaartschool voordat hij eerste officier werd op de Douglas DC-3 en vervolgens op de Convair 240 en 440, DC-4 en DC-6, en zo geleidelijk opklom tot de functie van gezagvoerder.
 | Eerste passagiersvliegtuig dat Piet Van Riet in september 1958 onder handen nam, de legendarische Douglas DC-3, ook bekend als Dakota of Skytrain. (Archieven JP Decock) |
Een soortgelijk traject volgde hij om eerste officier en gezagvoerder te worden op de DC-7C en op de nieuwe straalverkeersvliegtuigen die begin jaren zestig in dienst kwamen, wat overigens een aanzienlijke technologische sprong voorwaarts betekende. Hij vloog eerst op de Boeing 707 en daarna op “wide body” (vliegtuigen met een brede cabine), in dit geval de driemotorige Douglas DC-10, waarop hij op 24 april 1977 overstapte en die al snel zijn favoriete vliegtuig zou worden, om de redenen die hij goed uitlegt, met betrekking tot langeafstandsvluchten naar Noord- en Latijns-Amerika, Afrika maar ook Azië (met name vluchten naar Japan via de Noordpool en Alaska). Het was in die tijd dat hij in het voormalige Belgisch Congo geconfronteerd werd met een traumatische situatie die in een drama had kunnen eindigen.
Piet Van Riet voerde zijn laatste vlucht uit aan de controls van de DC-10 met registratie OO-SLE tijdens een vlucht Nairobi-Brussel op 6 maart 1991. Hij sloot daarmee zijn logboek af over de zestien vliegtuigtypes waarop hij als “pilot in command” had gevlogen, gedurende zo’n 25.000 vlieguren.
 | De Douglas DC-10 was het favoriete vliegtuig van Piet Van Riet (hier de OO-SLA, het vlaggenschip van de vloot van deze driemotorige toestellen bij SABENA); het was met de OO-SLE dat hij zijn laatste vlucht maakte op 6 maart 1991. (Foto SABENA) |
Bravo en proficiat Piet!
“Van Gevechtspiloot tot Verkeersvlieger – portret van een gepassioneerde en rebelse veteraan van de Belgische luchtvaart” door Piet Van Riet: een boek van 240 pagina’s op DIN A4-formaat, rijk geïllustreerd (uitsluitend in het Nederlands, maar zeer toegankelijk als men basiskennis van deze taal heeft).
Alle details om te bestellen (voor de prijs van 38 euro exclusief verzendkosten) op www.pietvanriet.be/het-boek
Jean-Pierre Decock
