Cantalice, 6 juni 2010. Vijfenvijftig jaar na de feiten keerden de ‘blonde kopjes’ van destijds terug naar de plaats van de ramp met de DC-6, registratie OO-SDB, die plaatsvond op 13 februari 1955.
Deze initiatiefnemer was Antonio Cipolloni, een journalist die ten tijde van de gebeurtenissen zijn eerste journalistieke artikelen schreef voor de lokale redactie van “Il Messagerio”. Reeds in 1955 had Tonino (zijn bijnaam) al de intentie geuit om de plaats van de tragedie te markeren met een klein monument. In 2004, tijdens mijn bezoek voor mijn boek, en vervolgens in 2009, toen Frans Van Humbeek en Paul Van Caesbroeck er op hun beurt naartoe gingen, was Antonio vastbesloten om een waardig gedenkteken op te richten op de plaats van de crash op de fatale flank van de Monte Terminillo, op de plek die bekend staat als “Costa dei Cavalli” (1.650 m).
 | Familiefoto tijdens de opening van de tentoonstelling. V.l.n.r.: Frans Van Humbeek, Christian Deglas, Miss Italië/Cinema 2009, Anne Verstraeten, Michel Morin echtgenoot van mevrouw Verstraeten, mevrouw Como Italiaanse journaliste, Antonio Tavani comité, en Antonio Cipolloni voorzitter van de organisatie. (Foto: Paul Van Caesbroeck) |
Deze crash, die 29 slachtoffers eiste, namelijk alle passagiers en bemanningsleden, telde onder haar passagiers ook een zekere Marcella Mariani, Miss Italië in 1953 en later een getalenteerde actrice. Ze verving op het laatste moment Sophia Loren, die ze vertegenwoordigde op een bal van het Ministerie van Buitenlandse Zaken in Brussel.
Het noodlot was dus aanwezig onder bijzondere omstandigheden, want het vliegtuig kampte gedurende de hele vlucht met ernstige weersverstoringen, en bovendien waren sommige bemanningsleden opgeroepen ter vervanging van zieke collega’s.
Op 4, 5 en 6 juni 2010 kwam België, met medewerking van de Italianen uit Rieti, samen voor 3 dagen van herdenkingen. De Belgische delegatie, bestaande uit ruim dertig personen, telde onder haar gelederen de 3 kinderen van piloot Stephan Stolz, waarvan de 2 zonen, Marc (heenreis) en Philip (terugreis), beurtelings de vlucht Brussel – Rieti uitvoerden aan boord van de Sabena Piper, symbolisch gedoopt tot “Vlucht 503” voor deze gelegenheid. Andere families, zoals de Van Cutsems, wier vader voor Sabena werkte, Anne Verstraeten, dochter van de zeer gerenommeerde advocaat Charles, Denise Bernaerts, wier tante Marie-Thérèse Sempels-Lannoy omkwam met haar 2 kinderen Pierre en Christiane, waren ook aanwezig en zeer goed begeleid door Johan De Cock, Voorzitter van de CAA, Michel Mandl, vertegenwoordiger van de Vieilles Tiges, Pieter Kirschen, een vooraanstaand Sabena-piloot en uitvoerder van niet alleen de vluchten in gezelschap van Marc en Philip Stolz, maar ook van een onberispelijke en symbolische prestatie tijdens zijn lage overvlucht van de Monte Terminillo tijdens de slotceremonie. Yvonne Poncelet, voorzitster en oprichtster van de AFI, werd vertegenwoordigd door een delegatie van 11 personen, waaronder een Koreaanse, een Egyptische en een Palestijnse. Ten slotte moet ook de aanwezigheid van Isabelle Meert worden benadrukt, Ministerraad van Zijne Excellentie de Belgische Ambassadeur in Rome, de heer Jan De Bock.
 | De kinderen Stolz, Philip, Marc en Patricia in gezelschap van Pieter Kirschen (2e van rechts) voor het Sabena-vliegtuig en op de achtergrond de besneeuwde Terminillo. |
 |
| De voltallige Belgische delegatie in gezelschap van het organisatiecomité voor de kathedraal na de eucharistieviering. |
 | Marc Stolz, die de bloemen van de Sabena Old Timers aan de voet van het monument neerlegt. |
Sommige Belgische afwezigheden waren zeer begrijpelijk gezien hun leeftijd (de families Groetaers, Van Vlaenderen, Franckx) of onbeschikbaarheid (Depourque, Weck, Reniers). Toch werd hun symbolische aanwezigheid concreet gemaakt met bloemen en andere blijken van sympathie, maar verenigd in alle gedachten.
Gedurende deze 3 dagen, getekend door zowel verdriet als geluk, hadden de families herhaaldelijk de gelegenheid om de laatste getuigen van deze ramp te ontmoeten, waaronder de eerste redder ter plaatse, Luigi Rossi, die ondanks een fragiele gezondheid erop stond alle families te ontmoeten en de vele vragen te beantwoorden, waardoor veel onduidelijkheden die nog konden bestaan over de omstandigheden van de tragedie, werden weggenomen.
Drie intense dagen die de inhuldiging van de tentoonstelling omvatten, in het eveneens symbolische gezelschap van de huidige Miss Italië/Cinema, een protocollaire ceremonie in de Provinciale Raad in het Palazzo Dosi, een bezoek aan de stad en met name de belangrijke plaatsen tijdens de begrafenissen van de slachtoffers in 1955, evenals een indrukwekkende eucharistieviering in de Basiliek van Santa Maria Assunta in Rieti.
Het hoogtepunt vond uiteraard plaats op zondag in Cantalice, een moment dat enerzijds werd gevreesd door de families vanwege de schok om voor het eerst naar de plek te gaan waar een van hun dierbaren omkwam, maar anderzijds ook door de moeilijkheidsgraad van de toegang, die echter sterk was verminderd door het team van Italianen. Het was deze drang om te zien en te begrijpen die Philip Stolz en Denise Bernaerts in staat stelde, tot het uiterste van hun krachten, de noordwestelijke hellingen van de Terminillo te beklimmen en vast te stellen dat de ramp uiteindelijk slechts enkele meters van hen had plaatsgevonden. Maar als een teken van het lot waakte de herinnering aan de slachtoffers boven onze hoofden, en onder een brandende zon waren ze gerustgesteld dat voortaan geen enkele bergwandelaar anoniem deze plek zal passeren zonder stil te staan bij de passagiers en bemanningsleden van vlucht 503 van de Sabena DC-6 met registratie OO-SDB.
 | Inzegening van het gedenkteken door een van de Franciscaner paters die in de bergen wonen. |
 | Voortaan zal deze plek getekend zijn door de herinnering aan de slachtoffers van de ramp van 13 februari 1955, naast het kruis van Yvonne Poncelet dat al vele jaren geleden door de AFI werd opgericht. |
 | Aan het einde van de ceremonie, wanneer iedereen al vertrokken is, heeft Marc Stolz het moeilijk om de plek te verlaten waar zijn vader om het leven kwam. |
Tekst en foto’s: Christian Deglas
Journalist
